تو گل ناز همه

ای ماه کنعانی من

آمــد نفس صبح

پنداشتم همیشه گل

ای نام غمت ترانهء من

آه چه خوش آمدی

پیدا شد پیدا شد

این چه عشقست

از آن روز

تا بجفایت خوشم

با آن همه قول و قرار

از برای غم من

تنها تویی تنها تویی

باز آمدی ای جان من

از دستت فغان فغان

تـــوبه تــوبه

باز میخواهم ترا

از غمت ای نازنین

تو را صد بار گفتم

بخدا تنگست دلم

افسوس که عشق پاک

چرا دیشب به سوی من

بداغ نامرادی سوختم

اگر بهار بیاید

چون درخت فروردین

برایم گریه کن امشب

اگر سبزه بودم

چه گرمی چه خوبی

بروید ای حریفان

الهی من نمیدانم

حاشا که من به موسم گل

بسکه جفا ز خا و گل

امشب به یاد روی تو

خبر داری که دین

بگذرد بگذرد

امشب شده ام مست

خـــرابم زمستـــی

بگو که گل نفرستد

اولین عشقم تو بودی

خواب از چشمانم

بنازم قلب پاکت

ای بت بیرحم

چشــم سیــه داری

به آسمان بگوید

ای به دیده ام تاریک

چی خلاف سر زد از ما

بهار است و سامان

ای پادشه خوبان

چه بیهوده چه ساده

بهار من حذر از نو

ای جان من اسیرت

خال به کنج لب یکی

به ساغر نقل کرد

ای دزدیده چشم از آهو

خدا بود یارت

به کس چی به کس چی

ای دل تو گریه کم کن

خنده برلب های ترا

بیائید بیائید به میدان

ای ساربان آهسته ران

خودت میدانی گل من

بیتو گلگشت چمن

ای شعلهء حزین

دانم چرا چشمان تو

بیوفایی مکـــن

ای قوم به حج رفته

در کنج دلم عشق کسی

باده ها خالیست

ای گلزار من

دست از طلب ندارم

باز آی و کنارم بنشین

ای نازنین از عشق تو

دل ز سودای دو چشم

بت نازنینم

ای هموطن

دل ما هر چه ریش

دلت میخواست پس از

از تو دورم